‘Het is tekenend dat mensen durven te laten zien dat ze verdriet hebben, dat ze rouwen. Je hoeft je niet groot te houden', zegt Wilma Biezen over de rouwen en vieren-kas die achter de Nicolaïkerk in Appingedam staat. 'Overweldigend!', noemt ze de belangstelling. Afgelopen zaterdag kwamen er 632 mensen langs.
Elders in het land bestond het concept al langer, voor Groningen is het dit jaar nieuw. Niet alleen in Appingedam staat er eentje, ook in Stad. Daar staat de kas op het Waagplein. Mensen kunnen er tot en met zondag 28 december in en uit lopen.
Iedereen krijgt vroeg of laat in zijn leven te maken met verlies, groot of klein', weet Biezen.
Rouw zichtbaar maken
'Het verlies van een dierbare, maar het kan ook gaan om verlies van je werk, je gezondheid of je vaderland. Maar het kan ook je huisdier zijn. Bij verlies hoort verdriet. En om dat te verwerken, moeten mensen rouwen. In onze cultuur is het niet zo gebruikelijk dat rouw zichtbaar is. We mogen verdriet hebben, natuurlijk. Maar het liefst toch gauw weer over tot de orde van de dag. En vooral in de feestmaand december wordt gemis en verlies vaak extra gevoeld.’
Voor al die mensen biedt de kas een plek. 'Ze mogen laten zien dát ze verdriet hebben. Dat ze iets of iemand missen en nog steeds rouwen. Ze kunnen bij ons in de kas een kaarsje opsteken, of iets in het herinneringsboek schrijven. Allemaal kosteloos. Want het is een plek van niemand, maar voor iedereen.’
‘Wat we merken is dat mensen zich na binnenkomst weer even heel erg verbonden voelen met degene van wie ze zo veel hielden. En even in stilte daarbij stilstaan, of er juist over vertellen bij een luisterend oor bij een van de vrijwilligers. Het wordt ervaren als een heel liefdevolle, warme plek. Je hoeft je even niet alleen te voelen met je verdriet.’
Herinneringen ophalen
Ze is zelf vrijwilliger in een hospice en las over een kas elders in het land. ‘Iets in mij zei: daar is hier ook behoefte aan! Ik weet ook vanuit het hospice hoe fijn nabestaanden het vinden als wij ze later spreken, om herinneringen op te halen en over de mooie en verdrietige verhalen te spreken.’
'Het is hartverwarmend', stelt Biezen. 'Van de week kwam er iemand binnen, die geen idee had waar ze naar binnen ging. Ze begon spontaan te huilen en zei: Ik voelde zo’n warmte toen ik die kas in stapte. Ik voelde liefde en had het gevoel dat ik even niet alleen was. Dat vond ik zó mooi. Er zijn ook mensen die gewoon een kaarsje opsteken voor de vrede.’
Reactie plaatsen
Reacties